Dominique Meeùs

Dernière modification le   

retour à la table des matièresau dossier marxisme

422.
De werkloosheid doen … ontbinden

Het laatste OESO-rapport over België besteedt bijzonder veel aandacht aan de ‘zware structurele problemen van de arbeidsmarkt’.15 De OESO vertolkt ook dit keer op schitterende wijze de patronale wensen. Het probleem dat het grootste deel van het half miljoen effectieve werklozen nooit meer op de arbeidsmarkt zal komen, stelt zich namelijk steeds nadrukkelijker. De langdurige werkloosheid is veruit de hoogste van alle OESO-landen: 77,5 % is langer dan een jaar werkloos. De ‘rotatiegraad’ is bovendien van de laagste: slechts 2,7 % van de werklozen verdwijnt per maand van de lijst. Terwijl die rotatie in andere landen is gestegen door de verbetering van de conjunctuur tussen 1983 en 1988, is die in België gedaald! “De werklozen van lange duur zijn hoe langer hoe meer afgesneden van de arbeidsmarkt doordat ze de noodzakelijke kwalificaties p. 179verliezen en met de tijd, misschien zelfs hun wil om werk te zoeken; het worden uitgesloten werkers …” (P. 32.) Waarom ze dan ook niet meteen uitsluiten, vraagt een patronale stem. En jawel, de OESO staat prompt klaar met een studie die de nefaste invloed bewijst van langdurig recht op uitkeringen (veel erger dan rijkelijk hoge vergoedingen voor werklozen meldt de expert ter zake). Welnu, zo luidt de conclusie, “België onderscheidt zich nog altijd door het feit dat de duur van dit recht er praktisch onbeperkt is.” (P. 34.) — “Het zal moeilijk zijn de uittrede uit de werkloosheid nog te doen toenemen zonder een grondige hervorming van het systeem van sociale zekerheid en zonder radicale heroriëntering van de tussenkomst op de arbeidsmarkt, in de zin van meer programma’s voor recyclage van arbeidskracht, in plaats van een inkomen voor onbeperkte tijd te verzekeren.” (P. 39-40.)

De patronale objectieven vertrekken klaar en duidelijk vanuit de huidige schaarste aan gekwalificeerde arbeidskrachten. Die hoopt het patronaat niet meer te vinden onder de langdurig werklozen en dus wordt die categorie definitief ‘afgeschreven’. Het recht op onbeperkte uitkering in de tijd komt opnieuw onder druk te staan. De eind 1990 verscherpte klopjacht op langdurig werklozen met artikel 143 is dus slechts een aanloop.16 In feite wordt het een klopjacht op enkele honderdduizenden

Notes
15.
Études économiques de l’OCDE, OCDE, Belgique-Luxembourg, 1990-1991, pp. 31-40.
16.
Sinds artikel 143 midden ’90 werd aangepast (en onder meer werd toepasselijk gemaakt op deeltijds werklozen), werden op zes maanden tijd 74 000 langdurig werklozen met uitsluiting bedreigd.